De ex-man en ik waren net (voor de tweede keer in korte tijd) uit elkaar. Samen met mijn moeder moest ik even naar een winkel in de buurt. De eigenaar van die winkel, een best wel leuke en jonge gozer, lijkt al een tijdje met me te flirten. Als in: altijd-als-ik-hem-zie-een-paar-keer-per-jaar.

Het is best een leukerd hoor, begrijp me niet verkeerd, maar echt verliefd? Nee. Toch stuurde ik hem die avond een berichtje. Iets met Het beste vriend en meligheid. Naar mate het gesprek vorderde stelde ik de vraag.
'Zullen we anders een keer wat leuks doen en daarna wat eten wat jij lekker vind?'
We hadden het namelijk over eten en dat hij lasagna niet lekker vind. De sukkel. Maar zijn antwoord op mijn vraag was zo zeker nog stommer!
'Haha, hoe moet ik dat mijn vriendin vertellen?'

1) welke vriendin? Normaal zijn mijn moeder en ik de eerste die het horen als hij een relatie heeft en 2) wie wil er nou niet wat leuks doen met mij? Serieus.. Mannen!

Vorige week donderdag. Ik voelde me net Kim Holland Junior.

Het worteltje en ik voerde een nogal pikant gesprek via app. Tegelijkertijd, ook op app, had ik ook een stoutig gesprek met een ander. Niet zoals met Het worteltje, maar toch. Behalve op WhatsApp was het ook druk op Snapchat. Als je begrijpt wat ik bedoel.. Het leek wel spitsuur!

App gesprek met Het beste vriendje:
'Had ik al gezegd dat ik Het worteltje live in actie heb gezien?'
'Waaat? Nee! Vertel bitch.'
'En ook die van die ander?'
'Ooh you dirty little hore! Nee hoor poepie, lekker stout doen.'
'Zal ik in de business gaan.. Een betaalde chat beginnen ofzo? Haha.'
'Dat lijkt me een héél goed plan!'

Zonder gekkigheid, het was echt een beetje té veel van het goede. Maar wel heel leuk. Love me some men. En een beetje dirty talk.

Ja mensen, ik leef nog. Ik heb alleen mijn liefde voor anoniem schrijven moeten hervinden. Korte update: De man en ik zijn niet meer samen (zal ik hem dan vanaf nu maar De ex-man noemen?), maar dat heeft het leven niet saaier gemaakt. In tegendeel zelfs!

Mannen. Altijd al een fijn onderdeel in mijn leven geweest, maarja als je een vriend hebt.. Tot er toch wel een héél leuk exemplaar mijn pad kruiste. Lang verhaal kort: ik werd verliefd. Het hele verhaal zal ik vast nog een keer vertellen, maar De man heeft vanaf dag één alles geweten! Nu, meer dan een half jaar later, kloot ik nog steeds met Het worteltje. Zo noem ik die ander maar. Hij lijkt soms namelijk op een wortel. Zonnebank, als je begrijpt wat ik bedoel.

Houd je vast voor héél wat 'De kleine feminist en de mannen'-verhalen. Oh, ik ben er dolletjes op!

'Je moet respect hebben voor mannen.' Ja, dat schoot bij mij dus in het verkeerde keelgat. Ik ben redelijk voor gelijkheid.

Wat er dus gebeurde:
Een (buitenlandse) jongen uit mijn klas gaf een grote bek tegen een docent. Die docent is nog een beetje een broekie en wist eigenlijk niet echt wat te doen. Een ander meisje uit mijn klas (een soort van de grote feminist) zei dat hij hoogmoed had. Mijn antwoord? 'Hij stelt geen bal voor.' Tsja. Ik had een gevoelige plek geraakt. Een heel pijnlijke. Om eerlijk te zijn. Iemand uit mijn klas probeerde het nog lacherig te maken door te zeggen dat ik niet bang was. Mijn antwoord? 'Ik ben dus echt niet bang voor hem.' Weer een pijnlijke plek geraakt.

Die arme jongen en zijn ego toch. Ik ben een gezonde hollandse meid die geen blad voor haar mond heeft. Tenminste. Dat zegt iedereen. En ze hebben gelijk. Ben ik bang. Of gelukkig.

Voel ik hier een goed voornemen aankomen?